شهید مزاری؛ هویت ملی و وحدت ملی

 تاریخ ملت ها و جوامع و بقاء آن مرهون انسان های است که به عنوان احیاگران و مصلحان  تاریخ بحساب می آیند. تاریخ و فرهنگ ملت ها بخصوص تاریخ سازی و فرهنگ سازی آنان نیاز به تلاش بلیغ  و سعی وافر دارند.  باید مصلحانی ظهور کنند که تا با سعی مستمر و خستگی ناپذیری خود، تغییر قابل پذیرش از وضعیت موجود به سمت وضعیت مطلوب ایجاد نمایند. ملت های که از اسطوره ها، قهرمان ها و مصلحان قابل قبول بخش اعظم از جامعه تهی باشند ره به ناکجا آباد خواهد برد و سرنوشت روشن در انتظار نسل موجود و نسل های آینده نخواهد بود. جامعه افغانستان در طول تاریخ دارای اسطوره ها و قهرمان های بوده اند که فقط برای بخشی از جامعه مورد قبول بوده اند و برای بخش دیگر نه!  سر این جهت این است که در افغانستان، قهرمان پروری و اسطوره سازی برمبنای منافع قومی و مذهبی صورت می گرفته است نه برمبنای منافع عالی ملی و عمومی. روی این ملاحظات قهرمان پروری و اسطوره سازی از قاعده همگانی و مورد قبول تمام کتله های قومی پیروی نمی کرده است. ما در این مقال بدنبال نفی قهرمان بودن و اسطوره بودن دیگران نیستیم ولی آنچه در دهه های اخیر از تاریخ پرفراز و نشیب کشور بر این کشور گذشت از زوایای مختلف قابل بررسی و تحلیل است. شهید مزاری در واقع زاییده این مقطع از تاریخ کشور ماست که بدنبال یک ایده و یک مشی سیاسی خاص، در جامعه ما تبارز کرد.

از مبارزه با تروریزم تا حمایت از تروریزم!

در برهه ی کنونی تاریخ  بخصوص بعد از حادثه یازده سیپتامبر در آمریکا و بعد از جنگ و لشکر کشی کشورهای غربی به دو کشور افغانستان و عراق، واژه تروریزم و مبارزه با تروریسم در ادبیات سیاسی حتی در ادبیات روز مره مردم عادی اعم از معلم، بازاری، محصل و کارگر عادی  کاربرد فروانی پیدا کرده است. واژه تروریسم یک کلمه لاتینی است که معادل آن در عربی واژه اغتیال و در فارسی دری، دهشت افگنی می باشد. ترور و تروریزم یک پدیده بسیار زشت و خطرناک است که جان و مال مردم از دید تروریستان ارزش ندارند و آن ها فقط به یک چیز می اندیشند که عبارتست از وارد کردن ضربه مهلک بر فرد یا کشور مورد نظر برای رسیدن به هدف یا اهداف مورد نظر. این کار فی نفسه از نظر اسلام مردود است و در فرهنگ اسلامی به عنوان یک ارزش جایگاه ای ندارد بلکه یک امر ضد ارزشی تلقی می شود، لکن باید بین ترور و مبارزه برای احقاق حقوق از دست رفته و مبارزه آزدی بخش تفاوت قائل شد همان گونه که این دو عمل تفاوت ماهوی با هم دارند. تا زمان که مرزی بین ترور و جنگ علیه دیگران به بهانه امحای تروریزم با مبارزه برای بدست آوردن حق و تحقق عدالت در جهان، به طور شفاف و دقیق تبیین نشود؛ سوء استفاده از این واژه و امثال آن باز خواهد بود.  

براستی افراد یا کشورهای که داعیه مبارزه با تروریسم را دارند و خود را پرچمدار این پیکار می خوانند و در رسانه های گروهی و جمعی که اکثرا وابسته به همان کشورهاست این عمل را یک فریضه ملی قلمداد  می کنند، بر اساس القاء رسانه های مزبور به مخاطبین خود در سرتاسر دنیا، ظاهر سیاست کشورهای مذکور بر محور این واژه و مبارزه علیه آن،  می چرخد؛ آیا کشورها و افراد مذکور در این گفتار صادق اند؟

 بر فرض صداقت، رفتار دوگانه آن ها با گروه های که عنوان گروه های آزادی بخش را دارند و از کشور و هویت خویش در داخل سرزمین خود دفاع می کنند، چگونه قابل توجیه است؟

 اگر واقعا آن کشورها بدنبال تروریستان مظنون هستند، چرا با این همه امکانات و ادعاهای بزرگ و تعیین جایزه های گزاف برای شناسایی و دستگیری افراد همانند بن لادن، ملا عمر، زرقاوی و ...؛ تا هنوز نتوانستند آنان را دستگیر نمایند و به پای میز محاکمه بکشانند؟

کشورهای مذکور از نام بردن افراد همانند بن لادن و ملا عمر و...   به عنوان تروریستان و شبکه تروریستی، به دنبال کدام اهداف و منافع هستند و چه استراتیژی را در منطقه و در سطح جهان دنبال می کنند؟

چرا هتک حرمت به بارگاه ملکوتی امام هادی و امام عسکری  علیهماالسلام؟ 

جنایت هولناک و هتک حرمت به حرم حضرات معصومین عسکرین علیهماالسلام را به عموم مسلمین بویژه پیروان آن حضرات تسلیت عرض نموده و برای هتاکان و تروریستان وابسته به کفر والحاد ننگ و نفرین را آرزو مندیم.

هتک حرمت به حرم امام هادی و امام عسکری  بعد از اهانت به پیامبر مکرم اسلام با چه انگیزه و هدفی  و توسط چه کسانی صورت می گیرند؟ عوامل این توطئه ها از کدام آبشخور تغذیه می کنند و توسط کدام کشورها حمایت و اکمال می شوند؟

پاسخ به این دو پرسش تاحدودی می تواند ما را به عمق فاجعه از این دست و همچنان به نیات شوم اهانت کنندگان به ساحت پیامبر بزرگوار اسلام رهنمون سازد.

اینکه عوامل تروریستی و هتاکان به عتبات عالیات چه رابطه ی با اشغالگران کشور عراق  و یا همسایگان آن کشور دارند؛ احتمالات زیادی مطرح است که در ذیل به برخی ازآن ها اشاره می شود:

پیامبر بزرگوار اسلام (ص) از دیدگاه دانشمندان غیر مسلمان

گفتاری که در ذیل آمده است  به عنوان عرض ارادت به ساحت مقدس پیامبر نور و رحمت، معلم اخلاق برای بشریت گرفتار در توحش، آموزگار صفا و صمیمیت، اسوه صبر و تقوی و در یک کلام عصاره خلقت جهان و ما فیها، می باشد. مقام او بلند تر و ارجمندتر از آن است که اندیشه اندیشه وران به قله رفیع آن نزدیک شوند، بلکه تا ابد چشمه سار اندیشه ها از زلال کوثر او سیراب می شود و جهان تاریک بشریت و گرفتار جهالت و خود محوری ها از پرتوی نور او روشنی کمایی می کند. اما براستی چرا عده ی انسان نماها که عنوان انسان های به اصطلاح متمدن و کشورهای مدرن را یدک می کشند، به این انسان کامل و بسیار ارجمند ( به اعتراف دانشمندان خود شان) اینگونه توهین روا می دارند و به هتاکی و گستاخی می پردازند؟

در این گفتار به اعتراف و تمجید برخی از دانشمندان غربی از وجود مقدس پیامبر نور ورحمت  و عصاره جهان خلقت اشاره ی گذارا خواهیم کرد تا بدانیم که :

خوش باشد آنکه وصف دلبران

گفته آید در حدیث  دیگران

دیگاه فقهاء اهل سنت

علماء اهل سنت  دست دادن با نامحرم را جایز نمی دانند( بجز زنان مسن)  حتی برخی از آنان  دست دادن با محارم را نیز حلال نمی دانند.

بهوتی : دست دادن با زن جوان نامحرم جایز نیست زیرا مصافحه با نامحرم بدتر از نگاه کردن به او است، اما دست دادن با زنان مسن (عجوزه) طبق آنچه در کتاب الفصول و الرعایة ذکر شده است اشکال ندارد.[1]

در جای دیگر از احمد حنبل نقل می کند:

امام احمد دست دادن با زن اجنبی را شدیدا مکروه( حرام)  می داند حتی دست دادن با محارم را. اما برای پدر دست دادن با دخترش را تجویز کرده است. ولی گرفتن دست زن مسن اشکال ندارد.[2]

حجاوی بعد از بیان حرمت نگاه کردن به زنان نامحرم و حتی پسران که تاهنوز ریش در نیاورده اند، چنین می گوید:

هرگاه نگاه کردن به اجنبیه حرام باشد، لمس بدن او نیز حرام است چون لمس بدن نامحرم در ایجاد لذت و تحریک شهوت قوی تر است لذا اگر شخص روزه دار بدن نامحرم را لمس کند و این کار باعث احتلام وی گردد، روزه اش باطل می شود اما اگر با نکاه کردن به اجنبیه محتلم گردد روزه اش باطل نمی شود.[3]

نووی:

هرجا که نظر کردن به اجنبیه حرام باشد، لمس نامحرم به طریق اولی حرام است، زیرا لمس در ایجاد لذت و برانگیختن شهوت قوی تر است.[4]

ادله مسأله از منظر دانشمندان عامه

دلیل دوم- روایات

روایات که می توان با آنها بر حرمت مصافحه با اجنبیه استدلال کرد دو دسته اند:

الف- روایات که در خصوص مورد مصافحه وارد شده اند.

ب- احادیث که پیرامون چگونگی بیعت پیامبر اسلام با زنان وارد شده اند.

دسته اول  

1-     عن أبى بصير عن أبى عبد الله ( ع ) قال : " قلت له هل يصافح الرجل المرأة ليست بذات محرم ؟ فقال : لا . إلا من وراء الثوب. [1]

ابو بصیر می گوید از امام صادق علیه السلام سئوال کردم که آیا مرد با زن که محرم او نیست می تواند مصافحه کند؟ حضرت فرمود: نه ، مگر از وراء لباس. این حدیث از حیث سند صحیح است و دلالت آن نیز تمام است. حضرت نهی از این کار کرده است نهی طبق آنچه در اصول ثابت شده است ظهور در حرمت دارد.

2- حدیث دوم موثقه سماعة است. عن سماعة بن مهران قال: سألت أبا عبد الله عليه السلام عن  مصافحة الرجل المرأة . قال ( ع ) : لا يحل للرجل أن  يصافح المرأة إلا امرأة  يحرم عليه  أن  يتزوجها اخت أو بنت أو عمة  أو خالة  أو  بنت اخت أو نحوها ، وأما المرأة التي يحل له أن يتزوجها فلا يصافحها إلا من وراء الثوب ولا يغمز كفها.[2]

 کنکاشی پيرامون ورود تشيع به افغانستان                           

پژوهش در موضوعات مختلفی مربوط به کشور افغانستان که روزگاری جزء از خراسان ياد می شد و خراسان بزرگ از رود سند تا بخشی وسيعی از ايران را شامل می گرديد؛ نيازی به تحقيقی عميق و گسترده دارد، اما از باب " مالم يدرک کله لم يترک کله " در اين مقاله سعی گرديد نحوه شکل گيری و ورود اسلام و تشيع به افغانستان و پاسخ اين پرسش كه چرا برخی از مردم افغانستان من جمله اکثريت ( 90%) مردم هزاره به تشيع گرويده اند، مجال بيشتر مي طلبد ليكن در نوشتار حاضر سعي گرديد- هر چند به طور گذارا - پاسخ اجمالي اين سؤال ارايه گردد.