سناریوی یازده سپتامبر، تروریزم و افغانستان

در آستانه سالگرد فروریختن ساختمان دوگانه ای تجارت جهانی در آمریکا و سقوط دو نیروی اهریمنی قرن یعنی طالبان در افغانستان و صدام حسین در عراق توسط زمامداران کاخ سفید و هم پیمانش در خارج از آمریکا و نتایج حاصل از این فراز و نشیب قرار داریم، که سناریوی آغاز قرن بیست و یک، ما را به نگاه نو بر روابط و پیوندهای جهانی و تجدید نظر در افکار و اندیشه های فرا می خواند که تا هنوز با نگاه سطحی و خوشباورانه به پدیده یازده سپتامبر نگاه می کردیم. 

سؤال اساسی این است که آیا پشت پرده حادثه یازده سپتامبر 200۱ چه چیزی نهفته بوده و لشکر کشی کشورهای غربی بخصوص آمریکا به افغانستان و عراق با چه انگیزه و استراتیژی صورت گرفته است؟

واقعا آمریکا و متحدان او از روی صداقت و راستی در صدد حل معضل تندروی و دهشت افگنی در سطح جهان بویژه خاور میانه و آسیا هستند؟

مبارزه با تروریزم، القاعده و حامیان آنها با کدام پتانسیل موجود صورت می گیرد؟

آیا بعد از سپری شدن شش سال از این واقعه، محیط آمریکا و جهان برای آمریکائیها امن تر شده است؟

آیا وعده های که رئیس جمهور آمریکا موقع حمله به کشورهای افغانستان و عراق در باب رفاه اقتصادی، امنیت اجتماعی و آزادیهای مدنی داده بود، جامه عمل پوشیده است؟

پاسخگوی این سؤالات باید زمامداران کاخ سفید، متحدان و دست نشانده های آنها در منطقه باشد. اما از دید ما پاسخ تمام پرسشهای فوق منفی است. چرا؟ زیرا:

1. آمریکا از حادثه یازده سپتامبر به عنوان یک سناریوی سیاست سلطه اقتدار گرایانه و تسری آن به خارج استفاده کرد. حقیقت و واقعیت پشت پرده حادثه یازده سپتامبر بعد از گذشت شش سال هنوز در هاله ای از ابهام می باشد. بر اساس برخی از گزارشات از بیست فرد مشکوک که در این حادثه دست داشته اند چهارده نفر آن از شهروندان عربستان سعودی و وابستگان حکومت آل سعود بودند که تا هنوز هیچگونه کیفر خواست علیه آنان صادر نشده است بلکه بعد از حادثه مذکور با یک فروند هواپیمای ویژه به کشور عربستان منتقل گردیدند. و آنگهی بر فرض اینکه بپذیریم که شبکه القاعده به رهبری بن لادن طراح و مجری این سناریو بوده است؛ موفقیت این گروه تروریستی در کارگردانی این سناریو، نهایت ضعف دستگاههای امنیتی کشور قدرتمند چون آمریکا را نشان می دهد.
2. کشورهای داعیه دار مبارزه با دهشت افگنی در رفتار و گفتار صداقت ندارند و نیت اصلی و بازیهای پشت برده آنان استراتیژی اساسی آنها را تشکیل می دهد. چگونه می توانیم باور کنیم که مبارزه با تروریزم و دهشت افگنان جدی است در عین حال بعد از شش سال گروه تروریستی القاعده و طالبان قدرتمندتر از گذشته نیروهای خارجی و دولت به ظاهر ملی را به چالش می کشند. و حتی مشکل آنان از افغانستان به کشور پاکستان که در راستای اهداف توسعه طلبانه کشورهای خارجی قدم بر می دارد، تسری کرده است. از دیگر سو روابط نیک و دوستانه آمریکا و انگلیس با برخی از کشورهای عربی که سر منشأ تروریزم و صادر کننده آن به کشورهای دیگر هستند، پوچی مبارزه با تروریزم را عیان می سازد.
3. تأمین امنیت جانی و مالی آمریکائیها هدف مهم سناریوی یازده سپتامبر تلقی گردیده بود. آنچه از بدو این حادثه تا هنوز محقق شده است، کاملا با این هدف تضاد دارد و این مهم بیش از گذشته در معرض زوال قرار گرفته است. علاوه بر تعداد روز افزون تلفات نیروهای آمریکایی در عراق و افغانستان و تحریک احساسات رادیکالیسم اسلامی در خاورمیانه در قالب گروه های رهای بخش و ضد امپریالیسم غرب و بستن انگ اتهام تروریزم به گروه های دارای پایه های اجتماعی وسیع، مانند حزب الله در لبنان و حماس در فلسطین گزینه تنفر و انزجار از آمریکا و هم پیمانان وی را میان توده های مسلمان میانه رو نیز افزایش داده است و این تنفر و انزجار بیشتر به ضرر امنیت آمریکائیهاست تا به نفع آنان.
4. کذب وعده های داده شده و عدم تحقق رفاه اقتصادی، امنیت اجتماعی، تحکیم پایه های دموکراسی و آزادی های مدنی در کشور ما، اعتماد مردم را از داعیه داران و مدعیان طلایه داری حقوق انسانی سلب کرده اند و بی پایگی این شعارها با گذشت شش سال بیش از پیش نمایان گردیده است. افغانستان که بنابود به عنوان کشور نمونه از هر جهت در منطقه تبارز کند، تا هنوز بیش از نصف ساحه پایتخت آن یعنی کابل از حد اقل امکانات رفاهی محروم است و دولت افغانستان که حمایت کشورهای قدرتمند چون آمریکا و ... را با خود دارد تاهنوز در تأمین برق این شهر با مشکل روبرو است. آری این است همان کشور نمونه پرزیدنت بوش که زمان تهاجم وعده تحقق آن را داده بود! 

نتیجه: بنابراین حادثه یازده سپتامبر سناریوی است در راستای تأمین اهداف استراتیژیک و تحکیم پایه های سیاست سلطه در منطقه، که این سیاست در برهه کنونی با چالش جدی روبرو است و مردم رهایی یافته از شر حاکمان جاهل در افغانستان گرفتار حاکمان بی لیاقت و تبارگرا گردیده اند و با وجود مشکلات عدیده و بیکاری مفرط امید به داعیه داران مبارزه با تروریزم و زمامداران فعلی به نقطه صفر نزدیک می شود. فرایند این فراز و فرود در هاله ای از ابهام قرار داشته و دارد و مردم افغانستان بیش از گذشته از وضعیت موجود که آکنده از فساد، رشوه، بی لیاقتی، رفتارهای تبارگرایانه و تبعیضات تباری در بدنه حکومت کرزی که ناشی از سناریوی یازده سپتامبر تلقی می شود، به ستوه آمده اند و ادامه وضعیت موجود ممکن است به ناآرامی های بیشتر منجر گردد که در واقع ضربه ای است به پیکر نیم جان روند جاری کنونی.