پرزیدنت "کرزی"  در برزخ بقا و زوال!

در روزها و هفته های اخیر بخصوص بعد از اینکه باراک اوباما در کاخ سفید تکیه زد، شاهد تحول خزنده و تغییر موضع سیاست مداران افغانی و در رأس آنها رئیس جمهور کرزی می باشیم. هرچند آقای کرزی نزدیک به یکسال است که از برخی سیاست ها و تاکتیک کشورهای غربی بویژه آمریکا در افغانستان شکوه و انتقاد می کند لیکن این روند بعد از پیروزی اوباما در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا سیر صعودی به خود گرفته است. آقای کرزی در این مدت در سخنرانی ها، مصاحبه ها و متینگ های سیاسی خویش سعی کرد که خود را یک شخصیت ملی و افغانی مستقل که از میان مردم برخاسته است جلوه دهد.

حمایت بدون قید و شرط از مذاکره با طالبان و سیاست ملیشه سازی در جنوب و جنوب شرق، درخواست کمک از روسیه در امور دفاعی کشور، اعزام کریم خلیلی معاون دوم در رأس هیأتی به تهران و انتقاد شدید از بمباران مناطق ناامن جنوب و جنوب شرق و انتقاد شدید اللحن اخیر وی در مراسم فارغ التحصیلی افسران نظامی از سیاست ناتو و امریکا در عدم تجهیز اردوی ملی کشور به سلاح های پیشرفته گزینه های است که آقای کرزی انتخاب کرده است. اما در وراء این گپ و گفتار و اطوار استقلال مأبانه پرسشهای مطرح می شود که به راستی آقای کرزی به دنبال چیست. آیا واقعا وی می خواهد سیاست تجرید از آمریکا را عملی کند؟

چرخش موضع سیاسی از آمریکا و غرب به سوی روسیه، ایران و برخی کشورهای منطقه به چه مفهومی می تواند باشد؟

 و یا هدف وی از تغییر موضع، تاکتیکی برای کسب حمایت از قصر سفید و کلیددار آن در انتخابات ریاست جمهوری سال آینده است؟

به گزارش سایت بی بی سی، کرزی در باره تجهیزات نظامی به غرب هشدار داد "آقای کرزی همچنین گفت که اگر آمریکا و دیگر کشورهای غربی جنگ افزارهای مورد نیاز ارتش افغانستان را در اختیار دولت این کشور قرار ندهد، افغانستان این تجهزات را از کشور دیگری به دست خواهد آورد.

رئیس جمهوری افغانستان گفت: "ما در صددیم که دوباره هواپیما پیدا کنیم. به آمریکا و دیگر کشورهای جهان گفته ایم که به ما هواپیما بدهند، در غیر آن از جای دیگری می گیریم." (یکشنبه 25 ژانويه 2009 - 06 بهمن 1387)  

اظهارات و انتقادات آقای کرزی ولو حکایت از واقعیت و حقیقت تلخی دارد که آمریکا و ناتو در طول این هفت سال تنها در شعار و بسیار اندک در عمل به وعده های که در زمان حمله به افغانستان داده بود، اکتفا کرد. رجز خوانی های آقای بوش در مبارزه با تروریزم، رفاه اقتصادی مردم افغانستان و ایجاد دموکراسی نمونه در این کشور و اظهارات نخست وزیر وقت انگلیس در موضوع ریشه کردن تولید مواد مخدر و ترانزیت آن به خارج، در عمل کاملا ناموفق از آب درآمد و بالعکس در برخی موارد خود این کشورها در تشدید چالشهای مذکور نقش پررنگ و منفی را ایفا نمودند.

آقای کرزی در مدت این هفت سال فرصت ها و زمینه های بسیاری برای خدمت به مردم افغانستان داشت، متأسفانه وی نتوانست از این پتانسیل به نحو شایسته استفاده کند بلکه وی با عملکرد ضعیف و مصلحت جویانه و منفعت طلبی از خود یک رئیس جمهور ضعیف و بی ارداه به نمایش گذاشت. وی از فساد گسترده که در ادارات تحت امرش هر روز بیش از گذشته بسان اختاپوس ریشه دوانده و خون مردم را می مکید، خبر دار بود لیکن نتوانست و یا نخواست جلو آن را بگیرد بلکه بر عکس در برخی موارد خود و اطرافیانش بر آن سرعت بخشیدند.

علاوه بر چالش یاد شده، تبعیض سیاسی، اجتماعی و اقتصادی میان اقوام و ملیت ها که در پرتو قانون اساسی جدید ممنوع اعلام گردیده بود، به شکل مدرن و مترقی زیرکانه اعمال گردید. اکثر پست های کلیدی و حساس در اختیار اطرافیان و هم تباران آقای کرزی قرار گرفت. تعداد قابل توجه کرسی مجلس شورای ملی به طور اتوماتیک و بیمه شده با هدف تشکیل اکثریت در پارلمان در اختیار کوچی ها که اصلا تابعیت آنها مشخص نیست که افغانی هستند یا پاکستانی، قرار گرفت. در پروسه اصلاحات اداری و جلب و جذب کارمندان عادی و حتی در استخدام اردوی ملی نیز این سیاست اعمال گردید. در انکشاف و توسعه ولایات و اختصاص بودجه انکشافی بیشترین حجم از آن ولایات ناآرام جنوب و جنوب شرق بود در حالی که ولایات دیگر که از امنیت و آرامش برخوردار بود، از توسعه و بازسازی بازماند.  دیاگ و خلع سلاح شبه نظامیان مسلح تنها در مناطق هزاره جات، شمال و غرب اجرا گردید.  

بعد از ناکامی دولت پرزیدنت کرزی و فاصله گرفتن مردم از آن، انتقاداتی از سوی برخی کشورها و نهادهای خارجی مطرح گردید که با روی کار آمدن اوباما در آمریکا با شعار تغییر، این انتقادات پررنگ تر گردیده است. آقای کرزی نیز به تقلا و دست و پا زدن و به فکر تغییر موضع افتاده است و از این طریق می خواهد نظر برخی از مردم افغانستان و بعضی از بازیگران بیرونی را جلب نماید.

آقای کرزی نیک می داند که دوران اقتدار وی پایان یافته است. همانگونه که ناگهان از کوه های ارزگان توسط اجلاس بن بر اریکه قدرت تکیه زده بود ناگهان از صحنه سیاسی افغانستان حذف خواهد شد. چرخش سیاسی وی به سوی مسکو بسان چرخش سیاسی داود خان به سوی آمریکا تلقی می شود که داود خان بعد از تغییر موضع با کودتای نظامیان از صحنه سیاسی افغانستان حذف گردید اما آقای کرزی با ظاهر آزاد و به صورت دموکراتیک به نفع هم تباران خویش که اینک در آمریکا پرسه می زنند ناخواسته از صحنه سیاسی حذف خواهد گردید.

بهترین گزینه برای آقای کرزی در فرصت باقی مانده بررسی و مطالعه دقیق و کنکاش عالمانه نقاط ضعف و قوت مدیریت هفت ساله وی در حوزه داخلی و بیرونی می باشد. عذر خواهی و پذیرفتن تقصیر و قصور احتمالی از مردم افغانستان و ارائه شفاف عملکرد مثبت اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی (اگر داشته باشد) می تواند از آقای کرزی یک فرد صادق در تاریخ کشور معرفی نماید و شانس وی را در انتخابات سال آینده نیز بالا ببرد. در غیر این صورت کارنامه هفت ساله آقای کرزی با انحصار قدرت، قوم گرایی، مصلحت اندیشی سودجویانه و تنفیذ تبعیض گذشته پیوند خواهد خورد و در برزخ بقا و زوال سرگردان تاریخ خواهد شد.

   ۶/۱۱/۱۳۸۷