بسم الله الرحمن الرحیم

العلما باقون ما بقی الدهر

زندگینامه حضرت حجت الاسلام و المسلمین استاد شیخ محمد اسحاق محقق(ره)

 استاد بس ارجمند و بزرگوار! چگونه غم فراق تو را باور کنم که انگار احساس می‌کنم، قلبت آکنده از آرامش همچون دریا، استوار همچون کوه و زلال همچون چشمه‌سارن معرفت که بر چمن‌های دانش آموختگی همچون نیم قرن گذشته بر ما و امثال ما فرو می‌ریزد.

معلم پارسا و استاد پرهیزگار! خورشید معرفتت گرمابخش وجود ما و ذوب کننده قله‌های جهالت و ارمغان بخش شور و طراوت در ذهن‌های مستعد شاگردانت بود.

استاد پارسا و صادق! اینک در رثای تو یادی از زندگی مملو از خدمات، افتخارات، ایفای وجیبه اسلامی و انسانی و پیام‌رسانی صادق تو می نماییم و صادقانه گواهی می‌دهیم که ای استاد سفر کرده تو مصداق بارز و اتم این اشعار می‌باشی.

از یک کلام جان فزاصد مرده احیا می‌کنی

هنگام تعلیم سخن کار مسیحا  می‌کنی

هردم که می‌گویی سخن جان میدهی مارا به تن

درجان دمیدن در بدن  اعجاز عیسی می‌کنی

با دانش خود هر زمان بخشی حیات جاودان

خضری وآب زندگی در ساغر ما می‌کنی

نوحی و با کشتی خود ما را به ساحل می‌بری

چون ناخدایی با خدا روسوی در یا می‌کنی

اینک ناباورانه در غم فراق و رحلت جانکاه تو در مرکز علم و فقاهت قم و دفتر مرجع عالیقدر حضرت آیت الله العظمی محقق کابلی مد ظله العالی، همگام با علما، شاگردان، فرهیختگان هموطن و شیفتگان علم و دانش در سوگ تو نشسته‌ایم تا باشد که اندک از آن حقی که بر ما داری ادا کرده باشیم.

اساتید، علما و فرهیختگان ارجمند!

اینک آنچه ارائه می‌شود فرازهایی از زندگی پر افتخار عالم ربانی و استاد گرانقدری است که عمر با برکت خویش را در راه کسب علم، تعلیم و تربیت شاگردان برومند و تبلیغ معارف دین سپری کرد. شخصیت برجستۀ که با سلاح علم و عمل توانست طی نیم قرن خدمات شایسته‌ای به مردم مؤمن و خداجوی ولایت دایکندی و بالخصوص ولسوالی اشترلی به انجام رساند و خود چون عارف پاکدامن زندگی شرافتمندانه و زاهدانه­ای را طی 71 سال عمر با برکت و عزت سپری نموده و به سوی حضرت حق شتافت. او عالمی عامل، استاد توانا، خطیب بلیغ و مجاهد عرصه­های علم و تبلیغ به شمار می­رفت.

هم اکنون زندگی­نامه استاد در شش بخش به صورت فشرده ارائه می‌گردد: دوران کودکی، تحصیلات، فعالیت‌های علمی، فرهنگی و تبلیغی، فعالیت­های اجتماعی و سایر ویژگی­ها.

1ـ دوران کودکی                                                                  

 استاد محمد اسحاق محقق فرزند علی در سال 1317 شمسی در منطقه چهارقل از توابع ولایت دایکندی در یک خانواده روحانی پا به عرصه وجود گذاشت. سواد خواندن و نوشتن و قرآن کریم را نزد والد و افراد دیگر فراگرفت. بخاطر شرایط سخت زندگی در مناطق مرکزی، والد ایشان قادر نبود فرزندان خود را برای ادامه تحصیلات به مراکز تحصیلی موجود بفرستد. از این­رو استاد، دوران کودکی و نوجوانی را در کنار پدر به انجام کارهای سخت کشاورزی گذراند و با شرایط دشوار زندگی هزاره­جات خو گرفت. همین تحمل سختی­ها، آینده استاد را رقم زد و از او شخصیت بسیار مقاوم و پر صلابت در برابر نا ملایمت ساخت و بنا به تعبیر امام علی (ع) «الشجره البریه اصلب عُودا»ً.

2ـ دوره­های تحصیل

الف) کشور افغانستان                                                          

استاد محقق(ره) هرچند تا سن 20 سالگی توفیق ادامه تحصیل را نیافت اما شوق تحصیل همچنان در دل او شعله می­کشید تا اینکه روزی تصمیم گرفت کار را رها کرده و با عزم راسخ و جدیت زایدالوصفی به تحصیل علم بپردازد. این­گونه بود که در سال 1343 شمسی، به قصد یادگیری علوم دینی خدمت مرحوم استاد موحدی اشترلی حضور یافت و به مدت 6 شش ماه از محضر ایشان کسب دانش و فیض نمود. در سال بعد استاد با حضور در حوزه علمیه پربار سنگ‌تخت، دروس صرف، نحو (سیوطی و جامی)، حاشیه ملاعبدالله و معالم را طی سه سال از محضر فقیه ربانی حضرت آیت الله استاد خسروی که از چهره‌های علمی آن روزگار کشور  محسوب می‌گردید، بهره­ برد.

ب) کشور ایران                                                                    

   در اواخر سال 1346 همراه با برخی از دوستان دوره تحصیل از جمله آقایان: حجج اسلام شیخ محمدانور مبلغ و شیخ محمدعلی فصیحی به قصد ادامه تحصیل عازم کشور ایران گردید. در طول اقامت در مشهد مقدس، در مدرسه علمیه باغ رضوان به مدت یک سال مشغول تحصیل ­شده و از محضر استاد حجت هاشمی خراسانی (به حق که پدر ادبیات عرب در ایران محسوب می‌شود)، بهره­مند گردید.

ج) کشور عراق

  پس از یک سال اقامت در مشهد مقدس، در سال 1347 ش استاد همراه با دوستانش برای ادامه تحصیل در سطوح بالاتر، عازم حوزه علمیه نجف اشرف شد و در مدرسه علمیه «جامعة النجف» که از بهترین مدارس علمیه آن زمان بود اقامت گزید. کتاب­های شرح لمعه و قوانین الاصول را فراگرفت. سپس به مدرسه علمیه آیت الله بروجردی حضور یافته و سطوح عالی اصول و فقه را از محضر استادان بزرگ آن زمان همانند: حضرات آیات؛ مرتضوی، شیخ مجتبی لنکرانی و صدرا بهره برد.

نکته قابل توجه در مورد تحصیلات استاد محقق سخت‌کوشی ایشان است. هم دوره­های ایشان معترفند که سختی­ها و مشکلاتی که استاد محقق در راه کسب تحصیل علم متحمل می­شد برای هر کسی قابل تحمل نبود. ایشان علاوه بر حضور فعال در بسیاری از دروس، برخی از دروس دیگر را که همزمان برگزار می‌گردید، به صورت غیر حضوری کاست‌های دروس مذکور را گوش داده و پیاده می‌کرد و سپس با سایر هم فکران خود به مباحثه می پرداخت که هم اکنون شرح‌های دست‌نویس استاد پیرامون کتابهای رسایل و مکاسب و کفایه از بهترین شروح به شمار می‌رود. این تلاش و جدیت استاد باعث شد که وی در مدت کمتر از دوازده سال تمام دروس سطوح عالیه حوزه را به خوبی فراگرفته و تسلط کافی بر تدریس متون درسی آن زمان یافت.

3 ـ فعالیت­های علمی

الف ـ تاسیس مدرسه علمیه المهدی (عج)

   استاد محقق در سال 1355 ش، با باز گشت به منطقه با کمک علمای آن دیار اقدام به تأسیس مدرسه علمیه المهدی (عج) شیخمیران نمود. علمایی که با استاد محقق در تأسیس این حوزه علمی همکاری داشتند عبارت­اند از حجج اسلام:

1- مرحوم  استاد موحدی اشترلی

2- مرحوم  استاد حسین‌داد امینی

3- مرحوم استاد حاج شیخ محمدعلی ادیب

4- مرحوم  شیخ محمد انور مبلغ

5- استاد حاج شیخ محمد علی فصیحی

6- شهید امان الله امینی

7- مرحوم شیخ قربان مبلغ شیخمیرانی

8- مرحوم شیخ حیدر عالمی 

9- رضایی شیخ­علی  

علما فوق در سال 1356 ش این حوزه را در زمین به مساحت تقریبا دو هزار مترمربع در منطقه شیخمیران در دو طبقه شامل یک باب حسینه و 20 باب اتاق بنا نهادند که در سال بعد حدود هفتاد نفر از علاقمندان علوم اسلامی جذب مدرسه علمیه مذکور شدند و کلاس­های قرآن کریم، تجوید، صرف و نحو به صورت فعال برگزار گردید.

ب ـ 40 سال برکرسی تدریس  

   بعد از تأسیس مدرسه علمیه مذکور، طبق توافق علما و متنفذان منطقه استاد محقق بهترین گزینه­ای بود که فرصت کافی و شایستگی لازم تدریس و تربیت را داشت؛ با تکیه استاد بر کرسی تدریس، مردم متدین این مرزوبوم استقبال پرشور و لازم را از تأسیس و ایجاد این حوزه علمیه نمودند و از نقاط مختلف ولایات دایکندی و بامیان متقاضیان بسیاری را به سوی خود جلب نمود.

استاد محقق همان­گونه که در تحصیل شوق وافری داشت، در تدریس و آموزش نیز انگیزه و جدیت فوق العاده‌ای از خود نشان می­داد. آنچه استاد محقق را به یک استاد بزرگ در منطقه تبدیل کرد، دو ویژگی برجسته ایشان بود: یکی تسلط کامل استاد به متون درسی خصوصا ادبیات عرب و دیگر شیوه خاص شاگرد پروری و دلسوزی که نسبت به شاگردان خود داشت. ایشان بیان رسایی در نحوه ارائه درس داشت و پس از تدریس به شیوه­های مختلف، شاگرد را می­آزمود که درس را به خوبی فراگرفته است یا نه، این دقت­ها و دلسوزی­های استاد، سبب شد که شاگردان بهره­های زیادی از محضر ایشان ببرند.          

  استاد حدود 35 سال متوالی در مدرسه علمیه المهدی(عج) شیخمیران، تدریس نمود و حتی در ایام تعطیلات تعدادی از شاگردان ایشان با حضور در منزل استاد از محضرشان بهره می­بردند.

   در سال‌های اخیر استاد، مدرسه علمیه المهدی را به تعدادی از شاگردان خود سپرده و بنا به دعوت مدیریت مدرسه علمیه مهدیه نیلی به مدت دو سال در این حوزه مشغول تدریس شد و همچنین بعد از فوت عالم خدمت‌گذار جناب حجه الاسلام و المسلمین استاد رضایی کورگه، طبق دعوت و اصرار جمعی از مردم متدین این منطقه به مدت سه سال نیز در مدرسه علمیه صاحب الزمان(عج) کورگه به تدریس اشتغال ورزید.

 اینگونه بود که تلاش­های گسترده و خالصانه مرحوم استاد محقق در امر دانش‌گستری به بار نشست و شاگردان ایشان مدارج بالای علمی را طی کردند. اکنون برخی از این شاگردان به مرحله اجتهاد رسیده و برخی دیگر سال­هاست در کرسی تدریس و تبلیغ قرار دارند و تعداد زیادی از آنان به کار تحقیق و پژوهش مشغول­اند.  

ج ـ پاسخ به سئوالات شرعی

  یکی از کارهای علمی مهم استاد محقق پاسخ به سئوالات شرعی مردم بود. در مناطقی که مردم به بیوت مراجع عظام دسترسی نداشتند پاسخ به سئوالات شرعی یک ضرورت انکار ناپذیر است و از جمله کارهایی است که دقت زیادی می­طلبد. استاد با تسلطی که بر ابواب مختلف فقهی داشت سئوالات مختلف فقهی را کتبا پاسخ می‌داد و بدین وسیله یکی از نیازهای شرعی مردم را مرتفع می­ساخت.  

 د ـ عرصه تبلیغ

   بعد از تعلیم و تربیت، مهم­ترین فعالیت استاد تبلیغ معارف دین و هدایت مردم بود. علاوه بر ایام محرم که در جاهای مختلف بر منبر و کرسی وعظ می نشست، به مناسبت­های مختلف و در مناطق دور و نزدیک به امر تبلیغ و ارشاد می­پرداخت و در این راه از هیچ تلاش و جدیتی کم نمی‌گذاشت و بسیاری از اوقات با پای پیاده و با تحمل سختی­های فراوان، خود را به محل مورد نظر می­رساند و تشنگان معارف دین را سیراب می­ساخت. خطابه­ها و روضه­های استاد بسیار دلنشین و جذاب بود، چون از ضمیر و روح پاک سرچشمه می­گرفت لاجرم بر قلوب مؤمنین می­نشست و روح و جان آنان را نوازش می­کرد. سعی استاد بر تبیین صحیح معارف دین بود، بنابراین از نقل حکایات و روضه­های مشکوک پرهیز داشت و با کسانی که این­گونه روضه­ها را می­خواندند به شدت برخورد می­کرد.

 4ـ خدمات اجتماعی

  استاد همانگونه که مرد علم و دانش، تعلیم و تربیت بود، در عرصه فعالیت اجتماعی نیز جزو پیشگامان بود که اینک به فراخور حال به برخی از آنها اشاره می­شود:

الف ـ حل و فصل دعاوی

    به دلیل نبود مراکز دولتی جهت رسیدگی به امور حقوقی مردم، علما تنها مرجع رسیدگی به این امور به حساب می­آمدند. در این بین نقش مدرسه علمیه المهدی شیخمیران و شخص استاد محقق بسیار برجسته بود. مردم مدرسه را پناه گاهی برای حل مشکلات خود می­دانستند؛ از اختلافات خانوادگی گرفته تا دعاوی کیفری و مدنی. استاد محقق با حوصله فراوان به این دعاوی گوش داده و روزها و ساعت­ها وقت خود را صرف حل و فصل آن می­کرد و چه بسا مجبور می­شد مسافت زیادی را برای بررسی موضوع، خود پیاده طی کند.

 

ب ـ ایجاد صلح بین گروه‌های متخاصم

   در زمانی که متأسفانه آتش جنگ‌های گروهی و حزبی امنیت و آسایش مردم را سوزاند و جان و مال و ناموس آنان را در معرض خطر قرار داد، نقش مرحوم استاد محقق به عنوان یک روحانی متنفذ و بی طرف در کاهش آلام مردم بسیار برجسته بود و وی با پذیرش خطرات احتمالی میان طرف­های درگیر پا درمیانی نموده و آنان را به صلح و آشتی دعوت می‌نمود. این زحمات استاد در آن شرایط بحرانی یکی از مهم­ترین خدماتی است که برای کاهش تنش و نزاع بین گروهی انجام داد.

ج. تأسیس حسینیه، احداث پل و راه

  از جمله خدماتی که استاد محقق انجام داد تأسیس حسینیه، احداث پل و راه بود. ایشان در این زمنیه اقدامات گسترده­ای داشت. ساختن حسینیه، پل و راه­سازی از نیازهای اساسی مردم هزاره­جات است. حضرت استاد با نفوذ فوق العادۀ که داشت با ارسال یک نامه می­توانست متنفذین را گردهم آورده و توسط آنان نیروهای مردمی را بسیج و کارهای عام­المنفعه را به را اندازد. نکته قابل ذکر است که خود استاد مانند یک کارگر ساده بخشی از کار را شخصا به عهده می­گرفت و از اینکه آن را به دیگری بسپارد خودداری می­کرد.  

5 ـ ویژگی­ها

   استاد محقق جدا یک شخصیت کم نظیر بود، اوصاف و ویژگی­های که این استاد عزیز داشت کمتر روحانی­ای واجد آنهاست. آنچه ذیلا به عنوان ویژگی­های استاد ذکر می­شود گوشه­ای از اوصاف بی شمار ایشان است.

الف ـ اخلاص

  هدفی که استاد از فعالیت­های علمی و اجتماعی خود دنبال می­کرد جز انجام وظیفه و کسب رضای پروردگار چیز دیگر نبود. تمام تلاش ایشان اجرای احکام و دستورات الهی و خدمت به خلق خدا بود. برای حل مشکلات مردم روز ها وقت شان گرفته می­شد بدون اینکه کوچکترین سود مادی نصیب ایشان شود. این وضعیت یکبار و دو بار نبود بلکه در طول حیات پر برکت شان ادامه داشت. این نشان از آن داشت که استاد فقط به دنبال وظیفه الهی خود است و خرسند است که در راه مرضی خدا گام بر می­دارد.  

ب ـ عرفان و معنویت

استاد مقام بالای عرفانی داشت، خدا در مرکز فعالیت­های او قرار داشت، تکیه کلام­ها، توصیه­ها و نماز شب­ها و توسلات ایشان همه حاکی از شخصیت عرفانی استاد است.

 

ج ـ جدیت و تلاش

   ویژگی بارز استاد محقق جدیت در کارها بود. ایشان چه در کارهای علمی و چه در کارهای اجتماعی بسیار کوشا و پر تلاش بودند طوری که اطرافیان را به اعجاب وا می­داشتند. حتی کارهای شخصی مثل کشاورزی و خانه­سازی را خودشان انجام می­داد و با زحمت فراوان کارها را با استحکام زیادی به انجام می­رساندند. اینجاست که انسان به یاد آن حدیث پیامبر(ص) می­افتد که فرمود: «رحم الله امرؤا عمل عملا فاتقنه». یعنی خدا رحمت کند، انسانی را که وقتی کاری را انجام می­دهد آن را محکم انجام می­دهد و سهل انگاری نمی­کند. جدیت در کارها و محکم کاری یک اصل اساسی در دین مبین اسلام است که حضرت استاد به خوبی به آن عمل می­کرد و با این سیره خود به دیگران انرژی و نیرو می­داد.

د ـ صراحت لهجه علیه ستمگران

   گروه­های نظامی هر روز اغتشاش به پا می­کردند و جان ومال و نوامیس مردم را به خطر می­انداختند و مردم بی پناه هم هیچ کاری حتی یک اعتراض هم از آنان ساخته نبود. در این بین فقط یک صدای رسایی وجود داشت که به حمایت مظلومان برخاسته و علیه زورگویان فریاد می­کشید و آن صدای استاد محقق بود. ایشان با شجاعت تمام در برابر نظامیان خود سر می­ایستاد و با شمشیر زبان آنان را به زانو در می­آورد و عجیب این بود که با همۀ مبارزاتی که علیه نظامیان انجام می­داد کسی جرأت نمی­کرد به ایشان آسیبی برساند.

 هـ اخلاق اجتماعی

  اخلاق اجتماعی، یکی از مهم ترین ابزارهای موفقیت یک روحانی است. استاد محقق شخصیتی بود که در این عرصه نیز موفقیت زیادی کسب کرد. ایشان با اصناف مختلف جامعه به شیوه متناسب با آنها بر خورد می­کرد و خیلی زود افراد را به خود جذب می­کرد، این شیوه رفتاری استاد مهر و محبت ایشان را در قلوب مردم جای داده بود و مردم از صمیم قلب حضرت استاد را دوست داشتند.

و ـ بی تکلفی

ویژگی دیگر استاد بی تکلفی در امور زندگی بود. ایشان بسیار ساده می­زیست و دنبال تجملات نمی­رفت و در نحوه خوراک و پوشاک و مسکن هیچ­گاه خود را به تکلف نمی­انداخت، بر مرکب ساده سوار می­شد و بر زمین خاکی می­نشست و به آنچه داشت قانع بود و با هر مشکلی از مشکلات زندگی می­ساخت. این درست بر خلاف رفتار  برخی از روحانیون است که غذای مخصوص، لباس مخصوص، مرکب مخصوص و جایگاه ویژه برای خود قایلند و با اندک سختی­ای صحنه را ترک می­کنند.

ز ـ استفاده از دسترنج خود

از اوصاف ویژه استاد این بود که خود همانند یک دهقان ساده روی زمین کشاورزی­اش کار می­کرد و حاصل دسترنج خود را استفاده می­کرد و بدین سان دست نیاز به سوی مردم دراز نمی­کرد و زندگی شرافتمندانه­ای برای خود رقم زده بود. این نبود مگر به خاطر روح بلند و مناعت طبع استاد که علاوه بر کارهای علمی و اجتماعی، شخصا تأمین معاش خود را به عهده گرفته بود و بدین صورت علم و عمل و دین و دنیا را به هم آمیخته بود.

ح ـ بی طرفی در زمان فتنه

   یکی از خصوصیات برجسته استاد این بود که در زمان جنگ­های داخلی، وابسته به هیچ حزب و گروهی نشد. استاد به حق می­دانست که وابستگی به جریانان­های سیاسی مانع اصلی رسیدن ایشان به اهداف بلندشان است، حزبی بودن جز اتلاف­وقت و برادرکشی و متهم شدن چیز دیگری نبود. از این­رو استاد نه تنها به حزبی نپیوست بلکه مبارزه­ای سرسختانه­ای با این نوع گروه­گرایی داشت و تمام طرف­های درگیر را مسئول فجایع در جامعه می­دانست.

و سرانجام پس از نیم قرن تلاش علمی - فرهنگی 

سرانجام پس از نیم قرن تلاش در راه فراگیری علوم و خدمت در راه دین و مکتب اهل بیت(ع) در شب حمعه 6/11/1391 روح پاک آن استاد عزیز در جوار رحمت الهی آرام گرفت و شاگردان و دوستان و عموم مردم دایکندی را به سوگ خود نشاند. مردم قدرشناس دایکندی از مسیر نیلی تا ولسوالی اشترلی تشییع گسترده­ای از عالم و استاد خدوم خود به عمل آوردند.

   ما نیز این ضایعه اسفناک را به پیشگاه حضرت صاحب الامر والزمان(عج)، علمای اعلام، شاگردان و عموم دوستان و محبان آن عزیز سفر کرده تسلیت عرض می­کنیم و از پیشگاه خداوند متعال برای روح بلند آن استاد فرزانه علو درجات مسئلت می­نماییم. 

روحش شاد و راهش پر رهرو باد!